Hayatta Ben Olabilmek

Benim merkezim ne hayatta var olan? Benliğimin değeri nedir?

Hayatta ?ben' olabilmek, benliğini kaybetmeden yaşamdan zevk alabilmek imkansızdır. Bensizlik sadece bir dert yumağıdır. Bu zincirin son halkası olan ?ben merkeziyetçilik' kavramı bir hayalden ibarettir; bir düştür, bir rüyadır. Kendine güven duyabilmek herkesin yapamayacağı bir hadisedir. İnsanlara karşı duyulan güvensizlikte yine ben duygusuyla ilgilidir. Ben buyum, ben şuyum, ben şunu yaptım gibi ?ben'cillikten söz etmiyorum. Aslolan ben duygusu güven ve özinanç meselesidir. Övgü beklenerek veya yağ çekilerek ben olunamaz bu çerçevede.

Hayatta feyz alınan bir çok insan vardır; (ki bencillik gibi duyguları layığıyla yaşayan) bu insanlar düşünün ki çok başarılılar ve gıpta ediliyorlar. Yaşamlarındaki tek hata ?ben' duygusunu layığıyla ve fazlaca yaşamaları. Bu ben merkezci olan insanlar hem feyz alınıyor, hem de içten içe eleştiriliyorlar. Ama buz dağının görünen kısmı iyi yönde. Eleştirme içgüdüsünü kimse gün yüzüne çıkarmak istemez. Bu yüzden bu insanlar hep ilgi ve övgü ile karşılaştıklarından, eleştirilmenin yönünü görmediklerinden, hep toz pembe hayatta yaşıyorlar. Bu toz bulutu dağılmadan ne bu eleştirileri görebilirler, ne de ben merkeziyetçi olmaktan vazgeçebilirler.

Yaşamda ihtiyacımız olan ?bencillik' değil, bu yolda ilerlemeyen bir toplumdur. Kişi önce benliğinden iyi yönde vazgeçmeli, bu daha sonra topluma bir şekilde yansır elbet.

Ben olmak, insan gibi ben duygusunu yaşayabilmek somut olmalıdır. İçten içe yaşanarak, dış dünyayla bağımsız, orada burada dolanarak ben duygusu yaşanmaz. Hayatta ben olmak, bazı şeylerin farkında olmak, farkındalığın anlamını bilmektir. Elbetteki bu gibi benlik duygusu ?bencillik'ten öte olmalıdır.