Hayatta Hiç Bir Duygu Kalıcı Değildir

Hayatta hiçbir duygu kalıcı değildir. Şimdi sen de içinden onayladın beni, biliyorum. Çünkü biliyorsun, tuttuğumuz takım şampiyonluğa ulaştığında bile mutluluğumuz birkaç gün ancak sürüyor, o mutluluk hissi bir ay boyunca devam etmiyor. Yediğiniz nefis bir yemeğin tadı damağınızdan çekilirken mutluluk da yavaşça gidiyor. Hülasa, mutluluk bir teneffüs gibi aslında. Korkma, mutsuzluk da öyle.

Hayat, klasik ifadesiyle bir nehir gibi akıp gidiyor. Bir akış. Bu süreçte bazen zirvelere bazen ise yerin dibine oynuyoruz. Gel gör ki ne zirvede ne de dipte kalabiliyoruz. Hayat ile birlikte akıp gidiyoruz. Bazı günler fırtınalı zamanlar geçirirken, başka günler durgun bir ikindi vaktinde keyifle çevremizi izliyoruz. Hayat ona direneni de direnmeyeni de sürüklüyor. Ona karşı direnmek nafile bir çaba oluveriyor. Bu nehrin durgun bir yerinde kalacağım diye bir dala tutunmak istediğimizde yorulup akışa kapılacağımız o gün mutlaka gelecek.

Her kararımız bir seçimi de beraberinde getiriyor. Hayat seçimler üzerinde dönüyor. Her seçiş bir vazgeçişse eğer seçtiklerimiz yüzünden vazgeçtiklerimize dönüp bakalım demeyeceğim. Kimi zaman seçimlerimiz ardından hayatımız çalkantılı bir hale gelebilir. Buna lafımız yok değil mi? Öyleyse durup durup eskiye takılı kalmak neden? Biraz da önüne baksa ya bu yorgun ruh. Her nehir bir gün durulur. Hayat henüz akarken seçtiklerimize odaklanalım iyisiyle kötüsüyle.

Tamam ama acı çekiyoruz, bu nasıl olacak diyebilirsin. Çekin, yaşayın bunu. Acıyı da hissedin. İnkâr etme. Buna da tamam fakat sonra bırakın gitsin. Ona tutunup kalmayın ya da ondan uzaklaşmak için çırpınmayın. Acıdan kaçmaya çalışıyorsanız, hayattan kaçmaya çalışıyorsunuz demektir. Kimse hayattan kaçamaz. Bu nehir akar.

En nihayetinde her nehir denize açılır. Ölüm bir gün ayaklarına doğru akacak. Ölüm gelmeden, yaşamak güzelken hayatla birlikte akmak ve getirdiklerini; acıyı, mutluluğu, sevinci, kederi, hüznü, neşeyi hakkını vererek ve elimizden geldiğince güzel yaşamak gerek.