Hiç'liğin Ortasında 3

Aradan bin yıl geçmiş gibi süren üç beş saatlik uykum, karşı zilin çalmasıyla bir anda bölündü. Derin bir iç çekip tavanı seyredaldım bir süre. Açık bıraktığım pencerenin perdeleri hafif bir rüzgarla salınıyordu. Önce pencereyi kapatmak geçti içimden, sonra vazgeçtim. Ama sanırım bu kadarına izin verebilirdim. Aksi hâlde dış dünyadan izole edilmiş bir hücrede hissedecektim kendimi. Bıraktım içeri süzülen rüzgar tenime ulaşsın. Fırından gelen sıcak ekmek kokularını burnuma yaklaştırsın, sokaktan geçmekte olan simitçinin sesini kulağıma fısıldasın. 

Nazikçe esmekte olan rüzgâr dışarıyla içime bir bağ olmuştu her zamanki gibi bir çarşamba sabahında. Usulca doğruldum yatağımda, telaşsızca. Herkes bir şeylere geç kalıyordu hayatta. Kimi işine, kimi bir yemeğe, kimi sevgiye, sevgiliye… Benim acelem yoktu hiçbir şeye. Ağır ağır geçtim odamdan salona çıkan dar koridordan. Mutfakta biriken bulaşıklara göz ucuyla bakıp açlığımı anımsadım daha dünden kalmış olan. İsteksizce askıdaki ceketimi alarak çıktım evden. Fırından peynirli poğaça aldım, her zamankinden. Onca yorgunluğumla yine bir çay koymak geçti içimden. Sabahları taze çay içmek hayatımın en güzel rutiniydi. Çıkıp bulaşıkları bir kenara iterek ufak çaydanlığıma su doldurup poğaçayı çıkardım poşetinden. Bir deniz kokusu hissetim burnumda. Hasretini çektiklerim arasında ilk sırada geliyordu da hiç fırsat yaratamıyordum türlü bahanelerin ardına sığınıp da. 

Burnuma ilişmiş sahte deniz kokusu yerini taze çaya bıraktı. Yaptığım iki parçalık kahvaltı , aslında kendim için attığım büyük bir adımdı. Öylesi bir hâlsizlikti bendeki. Yine de bu boşvermişliğin midemi yakacak denli bencil olmasına müsaade etmemiştim. Buruk bir tebessüm yayıldı dudaklarımın kıvrımına.