hüzünümün yüzü

hüsranlar bırakmazdı peşimi her tanıdığımı kendim gibi bilirdim belkide bundandı aldanışlarım ... yakarışlarımı duyan olmazdı kendime kalırdım geceler boyu yalnızlıkla dertleşip ağlardım herkesten daha sadıktı yalnızlığım bana bir tek o terketmedi beni hep yanımda olan yalnızlığımdı... bir aşk istedim derinlerden bir sevgi istedim ötelerden bi dostluk istedim ölümüne değil sonsuza dek devam eden belki haykırışlarım boşa çıktı ama tek bir kazancım oldu geçmişimden ... yediğim vurgunlardan kazandığım tecrübeler ... aynı hataları yapmam bir daha ... artık uymam şeytanın fısıltılarına... artık inanmam sahte göz boyamalarına ... bitmedim ben daha tükenmedim yılgınlık yakışmaz bana ...güçlü olmak benim eserim olsun ... ayakta durmak sancılarımı saklamak olsun kendi acımı kendim yaşamalıyım dışarıya yansıtmamalıyım bu hayat benim olsun ve terketmeliyim buraları yepyeni bir yol çizmeliyim ne de olsa acılar benim ve son olarak hüzünümün yüzünü artık güldürmeliyim...