İçimizdeki Yolcu Zaman

Zaman , diyalektik bir soru muydu ruhumuzda doğurduğumuz .

İçimizdeki demir rayların gölgesinde uyuttuğumuz telaşlı bir yolcu mu ...

Peki hangimiz daha kıdemli yolcusuyduk bu istasyonun ?

Etrafını süslü tuzakların sardığı , elimizi uzattığımızda tutacak kadar yakın hissettiren , büyülü bir sessizlikte susar kumsaatleri . Kırmızı ışıkta sabırsız beklerken , yeşilin yanmasını isteriz ve gidenin bizden eksildiğini bile bile , sabırsız bir bekleyişin elinden tutar , yelkovan akrep ikilisinin tuzağına koşarız .

Kemanın gergin telinin kopmaya en yakın olduğu solukta , nefesini tutarak dinlemeyi seçmenin rahatlığı ile yayılır sessizlik . Sessizlik ; bir mecburiyetin çıkış işareti gibi ve durmadan yönlendirir hayatı .Bazen küçük oyunlar oynar.

Akışkan labirentler , içinde ruhu olmayan kalıplar bırakır yoluna zamanın . Bir oda dağınıklığı pozu asılıdır kalbimizin duvarında .

Ucunda ölüm yazgılı var oluş sancımızın çok renkli tenidir zaman .

Ne zaman ciddi çıkışsızlıklar bulsa zaman , cebinden çıkardığı kırmızı kart ile oyunun dışına atar hemen .

Terk edilmiş evlerin sessizlik yeminine dönüşen anılar tutulmasıdır belki de ... Küllükte ezilme şiddetine maruz kalan izmarit kadar savunmasız .

İçinde kimliksiz dağlar yükselen kalbimin bir yanı çığ öteki uçurum .

Aynı karede iki kere boğulan yaşamak kadar gerçek , unutulmak kadar acı .

Suç üstü yakalanıyoruz zamana .Zaman , bütün okyanusları içebilir ve yeryüzündeki sayısız kumları yutabilir genişlikte .

Zaman , üzerimden geçip gitti pençelerinin izini bırakarak . İçimizdeki yolcuydu zaman , paradigmanın aksine .