Kalbimiz yerine dizlerimiz acısaydı

dünyaya ilk gözümü açtığım andı. ben ağlarken herkesin sevindiği an. annemin kulağıma herşey çok güzel olacak bebeğim dediği an... ne kadar da masumdu ilk baba deyişim, ne güzeldi değil mi çocukluğumuz en saf en temiz hallerimizdi BÜYÜDÜK. herşey de bizimle beraber büyüdü. var olan sevgi zamanla bırakacakmıydı yerini nefrete,ve biz bazıları yüzünden yaşamaktan soğuyacakmıydık. sevmenin göz göre göre ölmek olduğunu aşk kelimesinin kocaman bir yalan olduğunu mu görecektik. dünyayı doyasıya yaşamak varken bir odaya tıkılıp saatlerce sınavlara mı hazırlanacaktık. hani nerede gençliğimiz,nerede yaşanacak deli dolu anlar... oysaki ne güzeldi çocukluğumuz can dostum.ne güzeldi dışarda oynadığımız saklambaçlar,ne güzeldi salıncaklar. şimdi sen bile yoksun. sen,mutluluıklar,sevinçler hepiniz terkettiniz beni. hani hiç ayrılmayacaktık nerede verilen sözler onlarda terk etmiş bak bizi şimdi verdiğimiz hayatta kalma mücadelesi çünkü kimse geleceğinden emin değil kimse yarın ne olacağını bilmiyor sevgiler kalmadı dostum... bir tek dostluğun kaldı bende bir de yaşanan anılar. küstüm yaşamaya,kalmadı macera heveslerim daha on yedimizdeyken bu kadar arabeskmi olacaktı herşey nefes almanın bir gün zor geleceğini nereden bilebilirdik ki... işte şimdi bana öylesine zor ki nefes almak yaşamak öylesine anlamsız ki yarınlarım çaresiz... sen yoksun,çocukluğumuz,parktaki salıncağımız onuda sökmüşler onuda almışlar bizden gülen gözlerimizinyerini almış,dökülen yaşlar keşke hep çocuk kalsaydık kalbimizin yerine düştüğümüzde kanayan dizlerimiz acısaydı...