Kasımdan Kalan Çiçekler İğrenç Kokar

Deneme yanılma test etme atlama geçme kalma susma susmama ağlama ağlamama yazma yazmama aşamasından sınavlarım vardı." Nerdesin? Geciktin! Herkesin işi gücü var! Seni bek-le-mek zo-run-da-mıyım?" Üf üf üfürdedi mi püfürdedi mi dumanını anlamadım. "Şayet o zıkkımı bana üfleyecekseniz şimdiden söylemek zorundayım ki...". " Ne... söylemek mi? Hasta olan sensin. İyileşmeye niyetin yok mu? Bıktım senden. Yıllardır ne bu beeee!". Kulaklıklarımda o ara TNK'nin Yine Yazı Bekleriz namesinde Belki Unuturuz Onu Tüm Kasımdan Kalan Çiçekler Gibi'si çalmaktaydı. " Ben bu şarkıyı çok seviyorum. Sen de dinlemek istemez misin?" dedim. "Tuhaflık yapma. Biliyoruz her halde o şarkıyı. Filmine de gitmiştik...". "Kiminle?". " Ya sen sahiden manyaksın biliyor musun? Seninle gitmiştik ya
be adam!". "Aaa sahi...Unutmuşum!".

Uzandım yatağıma. Yine sevmediğim sürekli hapşırmak zorunda kaldığım omomatik kokuyordu.
Neden bu yatakların hepsi hijyenik olmalıydı. Pis pis omomatik kokuyordu. Ben çarşaflarımı yıkar iğde ağacının dallarına sererdim. Mis gibi iğde kokardı. Bunlarsa plastik türü bir şey. Zamk gibi yapışkan akıcılıktan uzak.

"Hazır. Geriye saymaya başlıyorum. Gözlerini kapatıyorsun usul usul. ...üç iki bir...".

Merak burda başlar. Ben de hatırlamıyorum. Zaten akıl iyileştiricim sürekli tuttuğu notları kasasında saklar. Bir gün bir punduna getirip anahtarlarını yürütürsem, yürütebilirsem ya çok sakin olacağım ya da kıyametleri koparacağım...