Kaybolan Duyguların Haritası

İnsanın içinde bir harita var.
Ama bu harita, bildiğin gibi yolları değil; hisleri gösteriyor.
Öfkenin pusulası kuzeye dönük, kırgınlık batıya çekiyor.
Sevgi, kalbin orta yerinde bir şehir gibi kurulmuş ama etrafı yıllar içinde duvarlarla çevrilmiş.
Ve bazı yerler var ki…
Adını bile unutmuşuz.
Sadece bir boşluk hissediyoruz orada.
Sanki eskiden bir şey vardı ama şimdi yok.

Yitip giden duyguların iziyle doludur.
İlk heyecanın izi…
İlk ihaneti unuttuğun yer…
Birini son kez düşündüğün an…
Bir daha kimseye güvenemeyeceğini fark ettiğin kırık çizgiler…

Bir zamanlar gökyüzüne bakan çocuk sevinci,
bir sabah uyanırken içini kaplayan sebepsiz heyecan…
Onlar nereye kayboldu?
Kim aldı o duyguların yerini?
Kim unutturdu sana kendini böyle usulca?

Bir harita düşün…
Üzerinde lekeler, yırtıklar, silinmiş yazılar.
Tam bir yere varacağım derken, yönünü kaybediyorsun.
Çünkü duygularını bir bir unuttun.
Ve artık ne sevincin yolunu biliyorsun,
ne huzurun konumunu.

Kendinden geçtin,
kendinden uzaklaştın,
ve en çok da kendi içinde kayboldun.

Bir zamanlar birinin gülüşünde kendini bulurdun.
Şimdi koca bir kalabalık içinde gözlerini kaçırıyorsun.
Bir zamanlar gözyaşın düştüğünde yanında biri olurdu.
Şimdi sessizce yastığa sığınıyorsun.

Ve tüm bunlar olurken,
sen hâlâ “güçlü kalmalıyım” diyorsun.
Halbuki en çok senin zayıf olmaya hakkın vardı.
En çok senin ağlaman gerekiyordu.
Ama sen o haritanın bir köşesine
“Bu bölgeye girilmez” yazıp
tüm duygularını oraya gömdün.

Ben şimdi o haritaya bakıyorum.
Ve kaybolan yerleri işaretliyorum bir bir.
“Burada bir tebessüm vardı… silinmiş.”
“Şuradaydı özlemek… şimdi duvar örülmüş.”
“Şu sokakta umut yürürdü… ama şimdi sessiz.”

Sana ait olan, ama unuttuğun tüm duygular
hala orada aslında.
Sadece sen bakmayı bıraktın.
Ve ben şimdi o haritanın içinden
bir sesle sesleniyorum sana:

“Hadi… gel birlikte yeniden keşfedelim seni.
Hadi sevincin yolunu çizelim,
özlemin sokağından geçelim,
umutla ışıldayan o küçük yeri yeniden bulalım.”

Çünkü hiçbir duygu gerçekten kaybolmaz.
Sadece, uzun süre yalnız kalınca
görünmemeyi öğrenir.