Kendi Kendime Konuşmalarım 2

Yersiz çiğnenen bir bitkiden tut senden uzakta bir kıtada gözyaşı döken çocuğa kadar duyarlı olmak zorundasın. Bu seni yormaz, insanileştirir.Ben böyle düşünüyorum ve ısrarla mücadele ediyorum rüyalarımda bile ara vermeksizin sürekli.. Beni hayal alemlerine itmeye çalışan "içimdeki Bene"karşıdır mücadelem...Oysa dışarıda bir dünya var,dokunulabilir,hissedilebilir..Tırnağımla kazıyorum yaşamı...

Kanıma karışmış benden bazen bağımsız hareket eden bir benle mücadele ediyorum..Hayatım zor diye mızmızlanamam...Bu haksızlık olur:Bir damla su için günlerce bekleyen kıta Afrika’ya,tüm dünyayla ilişkisi kesilmiş hücrede tecrit altındaki siyasi tutuklulara, oğullarını Güneş’e yolcu etmiş analara,18saat bir makinenin başında olan bir işçiye,güldüğünde orospu,gülmediğinde havalı olan bir kadın olmanın zorluklarına...

Bazen Pir Sultan olurum bazen Marx,bazen konserve fabrikasında çalışan Yazar Jack London olurum,bazen bulaşıkçılık yapan Maxim Gorki olurum..Ben bazen güzel insanlar olurum,kendi kendimi gömmek ve yeni bir kendimin doğuşunu seyretmek için...

Bir akşam çatıya çıktım her yer ışık doluydu..Düşündüm acaba her evde bu ışık ne kadar aydınlatıyordur .Ciğerime doluyordu karanlığını saklamayan ışıkların sahteliği.
İşte biz de böyleyiz; hayata sağduyulu yaklaşmak isteyen ruhumuzu karanlığa gömmüşüz ve insan diye bir bedenin içinde yaşıyor ve bu insana da ışık diyoruz.

Yapma bunu kendine..Hayata dokunabildiğin kadar insansın ve insan olmak elinde elini yüreğine koy ve avucuna vicdanı doldur.