Ortada belirgin olmayan neden yokken buna hakkımız varmı?

Markette alışveriş yapmaktayım, ara reyonda bir genç delikanlı ve bir genç kız var, hararetli olarak kısık sesle tartışıyorlardı. Genç delikanlı kıza, herhalde neden o adama baktın diye kızıyordu. Genç kızda, bakmadım geçerken gördüm, batkımda içine mi düştüm,bakamaz mıyım diye kızgınlıkla karşısındaki gence kızgın gözlerle konuşmakta idi.Neden biz erkekler, böylesine kraldan fazla kralcıyız,biz bakınca bir şey olmuyor da kadın ve genç sevgili bakınca namus timsali kesiliyoruz?Namus bu kadar ucuz mu?Özgürlüğü kısmakta ne kadar ustayız.Sanki tek biz erkekler namus bekçileriyiz.İnsanın içinde olmadıktan sonra zincire de bağlasan yapan yapacağını yapar.. Mutlulukları ve sevinci neden böylesine zırva konularla düşüncelerle yerle bir ediyoruz. Neden karşımızdakine güvenemiyoruz. Bir tek doğrucu olan bizler miyiz neyiz!!! Nedeni bilinmeyen, içten gelen, belirsiz, korku, kaygı, sıkıntı, kötü bir şey olacakmış endişesi ile yaşanan bir bunaltı duygusu nedir?. Yaşamı tehdit eden ya da tehdit şeklinde algılanan bir çeşit alarm duygusuna neden hemen sarılıyorsun veya algılıyorsun? Yoksa senin niyetin bozukta herkesi kendin gibimi sanıyorsun? Neden? Neden?!!! Neden bu gerçekle yüzleşmiyoruz kafamızı kumlara gömüyoruz? Anlamış değilim. Asıl namusumuzu koruyan kadınlarımızdır, evet gerçekten bu böyledir. Elin kızını sevince, sevgili âşık olunuyor, kendi kız kardeşini başkası sevince namus timsali özgürlüklerin bekçisi oluyoruz. Korkmayın herkes kendi namusuna sahip çıkar, bu o kadar kolay değil.. Kendinle yüzleşşşş, yüzleş ki yeni bir yaşam anlayışı ile ışık saçarak etrafına ve sevdiğinin kalbine doğ ki seni seven, kendisini sende görsün neşe ile sevinçle mutlulukla hayata ve sana insanlara sarılsın mutlu olsun ki, mutlu olasın, mutlu olunki, evrende mutlu olsun. . Ortada belirgin bir neden yokken, bilinç dışı cahilce düşüncelerle, karşımızdakini nasıl böylesine rencide edebiliriz? Bu hakkı bize kim veriyor? Bu bağlamda hayattan ve sevgiden koparak tam tersi bir yaşantıya sebep verile bilinir? Allah insan iradesini yok saymazken, neden karşımızdakinin gerçek duygularını, tam olarak bilmeden ve kalbinde geçenleri bilmeden, böylesine kendimizi ayaklar altına atacak, davranışlarda bulunabiliyoruz? NEDEN SEVGİLERİ BÖYLESİNE HOYRATÇA BİTEREBİLİYORUZ? Böylesine hayatı ve sevgiyi neden yorgun ve anlamsız bırakabiliyoruz? Yaşam, hayat ve sevgi senin ona katacağın renklerle, renklenecek ve anlam ve mana kazanacak, sevdiğinin gönlünde. Buna hakkımız var mı??? Anlamış değilim ve halada anlayacağımı da sanmıyorum!!