Rolünü beceremeyen ben

kahırlı gözlerle susuyorum.bir tiyatro oyuncusu gibi hissediyorum kendimi en zor görevide sanki bana vermişler "hayat tiyatrosunda" omuzlarım dayanamıyor ertık bu yüke, daha fazla ilerleyemiyeceğim. herşeye susuyorum. hüzün çökmüş dudaklarıma bir maske takıyrum gülümsemeye çalışıyorum.gizlenöiş hüzün yatıyor altında.ben niya susuyorum elimdekinleri kaybetmekten mi yoksa? nasıl bir oyuncuyum ben maskelesemde beceremiyorum,bocalıyorum rolümü. bir yerde belli oluyor işte. oyuncu demeyi yakıştıramıyorum kendime ama acıları hasır altına itmekten başka çaremde yok. oyunculuk kötü birşey değil aslında ama kendime yakıştıramıyorum ben mutluluğu iliklerime kadar hissederken şimdi acılar içinde kıvranıyorum. gidişin arkanda toparlanmaz bir enkaz yığın bıraktı. şimdi ben maskeyle dolaşıyorum,senin arkandan günlerce gözyaşı dökmüştüm. sen gittikten sonra susmakla yetinmiştim. sonrada bir tiyatro oyuncusuna döndüm. çıkıp sahneye tek kişilik bir oyun sergiliyorum. biliyormusun kimse gülmüyor bu tiyatro salonunda hepsi maske ytakmış beni izliyor. ama kimse gülmüyor.çünkü ben rolünü beceremeyen bir oyuncuyum.gözlerimden alevler fışkırıyor yanaklarım yanıyor fakat buz gibi birşeyle kendime geliyorum çoğu zaman.yanan yanaklarım buz gibi göz yaşlarımla sönüyor. dolan gözlerim damla damla söndürüyor yanaklarımı. maskeyle hala rolümü bocalamaya devam ediyorum. çok merak ediyorummaskem ne zaman düşecek.