Ruhumun Ölümü

Şimdi hep ilerken görüp hayat karmaşasından vakit bulup da gelemediğim o uçurumun kenarındayım. Rüzgar bütün tenimi yalayıp geçiyor. Üşüyorum ama tam da bu anda kalmak istiyorum. Hayatımda galiba ilk defa bir anı dolu doluya yaşıyorum. Bugün de buraya gelmezdim aslında ya bakmayın bugün zaten ben ben değilim. Aslında ben benim de, beni tanıyanlar için ben ben değilim. Herkesin gözündeki Öykü bunları asla yapmazdı. Zira ben herkesle iyi anlaşan, ortamı hep sıcak tutan, ruhundaki fırtınaları dışarı hiç çaktırmayan kişiyim. Peki ne oldu da ben şuan burdayım? Beni bu uçurumun kenarına getirtecek ama burdan atlamama engel olacak konu nedir? Yoruldum ey hayat, senden daha yolun çok başında yoruldum. Beynimdeki sesleri sonradan duymaya başladım ama o sesler o kadar kalabalık ki şehrin gürültüsü bunların yanında ninni,ninni. Ama inanın sesler şuan yok. 1 saat öncesine kadar bağıran, deliren sesler şuan sustu. Çünkü artık beni ele geçirdiler. Dışardan tek renk olan kişiliğim artık içindeki karanlığı daha da yansıtır hale geldi. Karanlık boğazıma kadar taşmıştı çünkü. Boğazımı sıkan ellerini şu saniye bile hissediyoırum. Susma dedi artık bana bağır, bağır ki anlasınlar. Bağır ki seni görsünler. Bağır ki sesini bir kez olsun duysunlar. Bu insanlar bu kadar çünkü. Kendini illa gözlerine sokmanı beklerler. Durduk yere yanına gelip elini tutmazlar sen illa ki göstereceksin bakın elim bomboş diye. Buna da oyunun kuralı diyorlar. Hayata da oyun diyolar ya ne saçma, ne küstahça. Tek nefesi bile ne denli kıymetli olan hayata oyun demek çocukların işi bile olamaz. Ancak ben bugün hepsini yendim. Hepsinin ortasına geçip avaz avaz bağırdım. Katilim sizsiniz dedim. O zaman sustular. Bana baktılar. Bedensel ölmemi beklediler onlara açıp ruhumu gösterdim. Anlamadılar. Bakın dedim yaşarken ölüyüm artık, bir bedenim var taşıdığım ancak bomboş. Ruhsuz, karanlık,ıssız... Önce bir kaç tanesinin kafası öne eğilir gibi oldu sandım ama hepsi kendi yoluna devam etmek içinmiş. Bende hepsinden umudu kesip hep ilerden gördüğüm bu uçuruma geldim. Artık buradan atlamak demek sadece bedenimi öldürmek demek, bu nedenle bırakmayacağım bu bedeni boşluğa. Hergün onlara avaz avaz bağıracağım. Ruhumun katili sizsiniz diye, siz öldürdünüz onu ama bakın gitmedim diye. Ne zaman ki birinin gözünde en ufak bir pişmanlık görürürüm söz sana rüzgar o zaman bu sağlamlığı bırakıp teslim olacağım sana. O zamana kadar bana dokunma nolur, bırak bedenim ruhumun intikamını alsın.