Sayıklama

Uyandım?
Midemde tarif edemediğim bir ağrı? son iki gündür kendini hafiften hissettiren ve bu sabah en yüksek eşiğine dayanan bir sancı?
Ve hayal kırıklığı?
İşte o sancının tek sebebi? yaşanılmasından korkulan ve elbet yaşanması kaçınılmaz olan bir hayal kırıklığı?
O yataktan hiç çıkmamalıydın? bugüne hiç başlamamalıydın diye söylenip duran bir ses?
Sus artık diye bastırmaya çalışıyorum ama o sesini yükseltmeye devam ediyordu?
Etrafımdaki insanları fark etmeye başladım sonra? onlarda konuşuyordu? hepsi farklı teselli cümleleri kuruyordu?
Onlar konuşuyor ben susuyordum?. Onlarda sussun istiyordum? susunca her şey yok olacaktı? bu sancıda? bu hissettiğim sancıyı en derinlere hapsetmek istiyordum?
Unutmak, hatırlamama, yok saymak istiyordum?
Hiç kimse ve hiçbir şey izin vermiyordu yok saymama? inadına hatırlatıyorlardı?
Hala öğrenememiş, hala tanıyamamışlardı beni? sözde en yakınlarımda hepsi?
Hayal kırıklığına uğradığımda susar ve yok sayardım?
Yoksa nasıl baş edebilirdim ki onca hayal kırıklığıyla? tüm hayal kırıklıklarımı koyduğum bir köşe bile yaptım kendime içimde? ne zaman içimde bir umut kırılsa halı altına süpürürdüm o kırıkları? üstünü de örterdim ki kimse görmesin, fark etmesin? benden başka kimse bilmemeliydi çünkü? bir zaman sonra bir baktım ki, aşağıya doğru en içe doğru bir çukur oluşmuş içimde, o halının altında? ve ben hala onun üzerini açıp bakmaya korkuyordum?
Biliyorum bir gün hepsiyle yüzleşmem gerekecek? ama tüm bunlarla yüzleşmem için gerçekleşen bir umuda ihtiyacım var?
İşte o güne kadar kaçabildiğim yere kadar kaçmalıyım? midemdeki o sancıyı hissettiğim zaman yutmalı ve susmalıyım?