sensiz bir hiçim!

Gece yine bana karanlık yüzünü gösterdi.Bu gece yine yalnız penceremin önünde gecenin o eşsiz sesini dinliyorum.Elimde sigaram masamda bir kaç yanmış resim aklımda ise hep sen... Bugün de seni göremedim.Sana olan özlemim günler;yağmur damlaları gibi akıp geçtikçe kalbimdeki kanayan yaram da büyüyor...ve bu hastalığın tek çaresi de sensin.Ama sen yoksun yanımda...Bazen penceremin önünde otururken cam da seni görür gibi oluyorum.Belki de görmek istediğim şeyleri görmek istememden ya da hayalinle kendimi avutmak için kim bilir...Sen bana hep kızardın çok hayal kuruyorsun,hayaller dünyasında yaşıyorsun diye... Peki ben bu hayalleri kurmasam senin yokluğuna nasıl dayancam... Her saniye senin için atmakta olan bu kalp sen yoksan benimde nefes almak için bir amacım kalmamış demektir...Yaşamanın tadına çünkü seninle vardım,seninle öğrendim ağlarken gülmeyi ya da acı çekerken sevgi dolu yüreğini bana açıp bütün acılarımı dindirmeyi öğrettin...O yüreğinin güzelliği yüzüne yansırdı senin.O sımsıcak gülüşün bile beni dünyanın en mutlu adamı yapardı ama şuan o gülümsemeden eser kalmadı.Benden uzaklaşmaya başladın tıpkı amaçsızca dalgaların oradan oraya sürüklediği kum taneleri gibi... Elimden hiçbir şey gelmiyor.Sadece başı boş bir şekilde seninle yürüdüğümüz kaldırımları arşınlıyorum ve ağlıyorum...O kaldırımlardan geçerken yerde bir kaç damla kan görürsen şaşırma o gördüğün kan damlaları benim göz yaşlarım...Belki o damlalar benim sana olan sevgimi anlatmaya yeter...Lütfen benimle ol sensizlikte ben bir hiçim,yaşamamın bir amacı yok sensiz.Sen olmazsan bende bir kar tanesi gibi gökyüzüne düştüğümde eriyip yok olurum...