Sensizliğin İşgalci Kuvvetleri

Sensizliğin işgalci kuvvetleri hakimiyetini sürdürmekte bedenimin her metre karesinde...Akıl almaz işkencelere maruz bırakılıyor yokluğun tarafından yüreğim. Aşk, sevgi dinlemeden katlediliyor tüm ruhum. Gönlümün feryadı acı damlalarıyla karışıp yaşlar akıtıyor gözlerimden. Ve hiç direniş gösteremiyorum bu zulmüne. Kaderin mandasına girip beni sömürmesine tanık olmaktan başka hiçbir seçeneğim olmayacağının kanaati içinde, nefes alıp veriyorum huzursuzca, mutsuzca... Yaşamamın vuslat çağına erişmesi için umutla dilek dilemekte buluyorum kurtuluşu. Bu saatten sonra da sadece beklemek düşüyor kalbime... Kelimelerin çaresiz kaldığı o noktanın tam merkezindeyim işte şu an. O yüzden susmaktan yana kullanıyorum hakkımı ve artık susuyorum...

Cemre Şeyma KAPU / kederin kalemi

Tüm ayrılıklara ithafen...

EKİM / 2010