Sensizliğin Kaleminden...

Ben aslında sevgiyi hiç bu kadar yoğun yaşamadım...

Elimde olmadan sana koştum durdum..

Yanımdayken yeşil bir cennetteydim, uzağındayken... Uzağımdayken diye birşey yoktu aslında çünkü sen hep hayalinle başucumdaydın...

Benim sevgim gözyaşı kadar temizdi... Berraktı en azında hiç bir kire, kirliliğe karışmadan sunulmuştu...

Şimdi zor tutuyorum kendimi, sana sımsıkı sarılmamak için.. Ağlamamak için karşında..

O kadar derindi ki bakışların, elimde olmadan bir yasak, bir yanlışa doğru yol aldım işte...

Hataydı biliyorum seni sevmek... En büyük yanlışı yaptım... Günahtı seni sevmek...

Başucumda ayrılık, yastığımın altında hüzün... Yüreğimin hıçkıra hıçkıra ağlaması benimse sessizce gözyaşı akıtmam gecelere...

İşte sen benim gizli defterimde böylesin...

Ben sana hiç anlatamadım bunları ve duygularımı...

Sensizliğin kaleminden sana ait dökülenler bunlar...