Sevdiklerin

Hayatın insandan alıp götürdüğü o kadar çok şey var ki... Belki bir şarkı, belki bir sigara... Kim bilir belki de bir uzun yol seyahati... Benliğine ya acı verir ya da hayat sevinci. Maziye gider insan, hatırlar... Bir göz atar geçmişte neler olup bitmiş. Belki bir gün hayatın benden alıp götürdüklerini, geri alırım umuduyla yaşar. O bir umut... İnsanı ölümden döndürür, yaşamasını sağlar.

Kalbi kırıktır elbet. Belki kendi hatasıdır ki kötü niyetli olduğunu düşünmüyorum. Kendi elinde olan bir şey değildir. Mutlaka ya kandırılmıştır ya da iyi niyetini kullanmışlardır. Sevmiştir, sevilmiştir; ama eksik olan bir şeyler vardır, yolunda gitmeyen. Bir sorun vardır, başarıyı gizleyen. İnsanın beynini kemirir, nedir o eksik olan şey... Mutlaka kokusu çıkar yakında dersin. Kokusunu çıkartan en yakınındır senin. Ya aldatmıştır seni ya da kaçmıştır kim bilir nereye...

Hayatın insandan alıp götürdüğü o kadar çok şey var ki... Belki bir yalnızlık, belki bir kalabalık... Belki de hiçbiri, zifiri karanlık... Hayatın insandan alıp götürdüğü tek şey sevdikleridir aslında; çünkü insanı anlayan yegâne tek varlık yine insanın ta kendisidir. En çok da sevdikleri hayat sevinci ve de yine en çok sevdikleri acı verir...