Şiirde Tanrısızlık

Sağlam şiir olmasaydı ,Tanrı tarafından çoktan infaz edilirdiniz.

Gri buluta tütüyorum köpek dişlerim şairleşiyor, kendini beğenmenin romansında tüm sütunlar devriliyor, şimdi daha geniş bir alanda onları koşturuyorum ,hoşgörünün yüce anüsünden boşalıyorum.

Üç sözcük vardır: aşk, şiir, sessizlik... "ya yaşarsınız, ya susarsınız" değil orada yaşam tam da sözcüğün kendisinin sessizliğine oturur... Neresinden bakarsanız bakın, bu sözcükleri konuşmak küçülmektir, çünkü bunların dışında var olan her şey küçülmektir... Yaşarsanız önce onları yok etmeniz gerekir. yok edersiniz... sonra bu yokluğun üstünden bir uçurumu aşar gibi geçersiniz... geçtiğinizde arkaya bakmanız gerekir: aşıktım... sessizdim.. hiçtim (burada büyük harf büyük ihanettir)

Nokta donuklaştı...orada yaşayan canlı, büzülmüş deride sıkıştı...oradaki can vermede zevk yoktu...sonra çağrıştı.. dirildi, kavruldu, lavda canlandı, kalbe aktı...gözyaşı şiir oldu ...

İçimdeki sönmüş yıldızı anımsattın; etçil yıldızı, kapan ve kavuran ve ateşleyen. Aklın beyazını, koyu yuvarlak; saydam ve mat

"biz" ile başlayan tüm felsefi söylemlere üflüyorum, dağılıyor, dağılmanız öyle kolay ki! Şiire üflediğinde tutuşursun, üfleme !

Şu anda neyim? Bir cesetteki sızıntıyım; şiirin karanlığında, karanlığın kendisinde izlenebilir olan. Mağara duvarlarındaki nemim. Kendimi hiç gizlemedim. Tanrının gözlerini bu duvarda nemlendirdim.

Şiir yaşamın özsuyunu içip aynı karanlık coşkuya buyruk verdiğinde zevk ölmüştü. Bundan sonra bütün yazacaklarım bu cümleden başkası olmayacaktır. Bataille’in Nietzsche dinginliği, yaranın soğuk şehveti, çıplaklık doruklarının düzensizliği hoş geldin.

Şiir her defasında, sanatta, etikte, dinde işaret edilen yerde olmayandır, hiçliktir, tanrı gibi. Burada “işaret” sözcüğü özel bir önem taşıyor; çünkü pratik bir değeri var ve “anlama” atıfta bulunmuyor. Kaybı veya zaferi olmayan dil, yaratılmadan yaratmış dildir, şiir çabanın içine giremeyeceği açık alandır; bu alanın kapalı olmaması her şeydir: Hiçbir şey.

Ve şimdi …

beynimde sürgünden yeni dönmüş tanrısız bir şiir oturur....