Soğuk Bir Akşam

Bir çocuk dünyaya gelir..Kalabalık olacak bir ailenin ilk fertlerinden biri olarak..O hareketli,eğlenceli evde hep sakin hep kendi halinde, kimseyle kötü olmadan devam ettirir hayatını..

Birkaç yıl sonrası.Başka bir çocuk dünyaya gelir.İki evin tek,nazlı kızı olarak büyür.Öğrenir büyüklerinden hayatı,mutlu olmak için yapılması,görülmesi,duyulması gerekenleri..

Çocuklar büyür..Üniversiteye gider genç..Ailesinden uzaklara.Kendine göre bir hayatı vardır.Bir yaz günüdür,ailesini ziyarete gelmiştir çocuk,okulunu yarıladığı sene..Evlerinin balkonunda oturuyordur annesiyle..Bir şeylerden bahsederken bulur annesini.Mutlu bir yuvan olsun diyordur annesi evin tek nazlı kızını kastederek..Ne dersin diye sorar çocuğa.Muti çocuk sen nasıl uygun görürsen annecim der biraz utanarak..

Evlenirler..Muti çocuk ve nazlı kız..Toz pembe bir hayat yoktur elbette önlerinde ama beraber omuz omuza,sırt sırta vererek aşarlar zorlukları.Çabalarlar huzurlu bir yuva için..Vazgaçerler bazı şeylerden.Belki fark ederler vazgeçtikçe, bir oldukça hayatın çok daha katlanılabilir,huzurlu ve mutlu olduğunu...

Yıllar geçer..Başka bir çocuk dünyaya gelir..Bu olayları dinlemiştir pek çok kez büyüklerinden..Huzurlu bir yuvada büyümenin tadına varmıştır yıllarca.Birisi örnek alınacaksa o babasıdır artık.Onun gibi olmalıdır.Büyüdükçe fark eder babasının örnek aldıklarını..En deli dolu olması gereken zamanda bile daha bir durgun davranır.Açılmaz pek.Belki ifade edemez kendini.Ama mutlu olmak ister,huzurlu çok uzun yıllarca.Bilir o da annesini dinlemesi gerektiğini..

Gönülden,görmeden sever bir gün..Çok da fazla dinlememiştir halbuki.Korkar onca zaman,anlatamaz kimseye.Bilemez neden sevdiğini,annesinin duasıdır belki babasının kaderi..

Gün gelir..Soğuk bir akşama gebedir sabah.Derse gider çocuk..Yol boyunca aklındadır..Yaşanan badireleri düşünür..Onlara kızmaz artık,şans olarak değerlendirir onları eksiklikleri tamamlamak için..Ders biter, içinde farklı bir arzu belirir hafta içi olmasına rağmen sevdiğinin yakınında olmaya karar verir..Akşamın soğuğu ve yağmur..Dakikalarca düşünür,okulun yanında.Hem bu kadar yakın hem de ne kadar uzağım diye..Seslensem duyar mı diye geçer içinden..Dakikalarca durur evin karşısında,çok şey istiyorum belki der kendi kendine..Ama o an,o gün mutlu etmeye yeter düşünüldüğünü,hatırlandığını düşünmek..Düşünür düşünüldüğünü o halde yeter bu ona,mutlu olmak için..Çünkü sevdiğine gerçekten yakındır..