Son Bakışın Miras Bana

Yüreğim öylesine yorgun ki artık, çığlık atsam da sesim çıkmıyor. Dilimden dökülene yüreğim inanmıyor sanki. Gidişini kabullenemedim, kalemim bile yazmıyor artık.. Her şeyin başlangıcı mıydı bu, yoksa her sessizliğin ardına gizlenen fırtına mı?. "Olsaydın", sadece "Olsaydın" dediğim anlarım var şimdi. Keşkelerim de çoğaldı. Yüreğimde kapanmayan bir sızı, beklentilerimse hep aynı.. Çaresizliğin ne olduğunu gittiğin gün anladım. Adım adım gidişin, gözlerindeki o durgunluk, dilindeki sessizlik.. Babam, canım babam.. Günler geçti ve kalemim yazmadı, yazamadı seni. Dilim söyledi ama yüreğim inanmadı.. Şimdi yüreğimin, ruhumun inanmak istediği tek şey, burada yaşayamadıklarının en güzelini orada göresin, acıların, sancıların hepsi dinsin. O kadar yoruldun ki oğlum ve benim için, artık dinlenmelisin.. Adımı söyleyişin hep kulağımda, son bakışınsa miras bana