Teessüf

Seni özlüyorum her hücremde; hücremin dünyevi telaşları sana sarıyor beni ve kendimden saklanıyorum...

Metastaz sanrılarımın kalbimden aklıma hücum ettiği çığlık atan gecelerimde sesini duymak istiyorum.

Kulağımın lanet seslerini bastıran gürültülü yalnızlığını çağırıyorsun bana. Sensizken ihtiyaç duymuyorum artık kalbime; apoptozis yapsınlar, alsınlar seni hücrelerimin caydırıcı ve ölümcüle itimat eden yanından. Çağırmak istemiyorum, haykırmak istemiyorum, sevmek istemiyorum artçıları senden bana çok olan deprem dolu kalbimde; ve sadece seni...

Şimdi de kızıyorum işte; hep böyleyim, önce sever sonra sevgimle döverim. Hak ettiğin başka yalnızlık dolu bir ben daha yok ki.

Yaprak dökümlerine zeval verilmesinmiş yunanlıların, apoptozis krizi geçirirken her bir zerrem; onlar hücremin sana müptela oluşunu sırf yaprak dökümü zannederlermiş; onlara göre apoptozis yaprak dökümüymüş çünkü; ben sana değen kalbimi bile gözden çıkarmışken.

Ateş et ayrılığa, vur kır dök içini benden sonraki boş duvarlara; kimse benim gibi her fırsatta dile getirmeyecek seni kendi yok oluşlarında...