Utanır Oldum Sevmekten

Öyle bir haldeyim ki... Bir zamanlar ölesiye sevdiğim şimdilerde öylesine bir insan. Kararıyordu gökyüzü ruhlarımız gibi. Benimse karanlıkta parlayan yıldızlardı en güzel manzaram. Oysa ona duyduğum sevgi... Bilir misin ? Bir fidanın toprağa tutunması gibi bir özlem ve hasretlik idi. Bir gün koparılacağını ve kesileceğini bile bile ısrar ile sevmeye devam etmekti.

 Şimdilerde tüm sevgiler ise büyülenmişti. İnsanlar sevmeyi öğrenmeden, unutmayı bir meslek haline  getirmişlerdi. Tek tek düştüler gözlerimizden, birer birer terk ettiler ve gittiler. Geriye yüreklerde hüzün, gözlerde akmaya utanan yaşlar bıraktılar. Elbet, bir gün gelecekler, özür dileyecekler ve hatta timsah gözyaşlarını pişkin pişkin üzerimize dökecekler. Giderken onlar için ağlamaya utanan gözlerimizden kuru bir özür dileyecekler.

 Sahi, bir yolunu bulup, gözlerimize girecekler. Gözümüzden kalbimize inip kendilerini affettirecekler. Lakin, onlar bilmeyecekler. Yaralarımız kanamaya, onlar ise gülmeye devam edecek. Sonunda kanayan yaralara tabip bile merhem sürmeye çekinecek. Artık o yaralar iyileşmeyecek, iyileşse bile izleri bedenlerimizde hep var olmaya devam edecek.

 Ve bizler ise utanır olacağız, sevmekten korkacağız...

Fatih Ören