Yaşadığımız Hayat Bizimki Mi

Düşünüyorumda ne çok kişinin hayatını yaşıyor insanlar, kendi hayatları dışında.İstemediğimiz halde birçok kez bize düşünsel olarak tamamen ters gelen ifadelere nasılda evet diyoruz. Gerek bilinçli gerek bilinçsiz.Ama bizi biz yapan kişiliğimizin ne kadar sağlam oldugu degıl mıdır ? Neden kendımızı bu çatışmanın içine iteriz.Yanı aslından olmadıgımız biriymiş gibi neden yaşarız?Bir sevğilimiz olur fedakarlık diye kendımızden oluruz.Bir işimiz olur patronumuz istiyo diye yıne kendımızden oluruz.Gerek annemız gerek babamız gerekse farklı arkadaslarımız ... ama sonuc hep aynı....Neden kendi hayatımız dışında farklı hayat yaşıyoruz.Şimdi gerçekten soruyorum yaşadığımız hayat bizim mi???

Neden yapmacıklık peşındeyiz ki? Yüreğimiz ne istiyorsa onu yaşayalım olmaz mı? Eger sokak ortasından bagıra bagıra sarkı soylemek ıstıyorsak onu yapalım ınsanlar ne der dıye korkmayı bırakalım.Halkımızın ananeleriyle uğraşmayalım.Anane diye diye canım yaşantımızı ne hallere sokuyoruz.ıcımızdekı ısıgı yansıtalım hayataa. Başka bır dunyamız yok kı.Hayat o kadar kısa kı beş dakikasını bıle dolu gecırmeye calısalım olmaz mı? En önemlisi yüreğimizin getirdiği içtenliği, içimizdeki çocuğu asla kaybetmeyelim. Bırakalım içimizdeki çocuk yaşasın olmaz mı ....