Yaşlı Bilge

Uzun yıllar önce, Ankara'nın Mamak ilçesinde, gecekondular arasında, Dik ve dar bir patika çıkıyorum. Bunaltıcı bir temmuz sıcağı... Henüz yokuşun yarısındayım. Hemen iki adım önümde kılık kıyafeti düzgün, Gayet iyi giyimli yaşlı bir amca ilerliyor. Ben yanından geçemiyorum. Dedim ya dar bir patika...İki kişinin yan yana geçmesi imkansız. Tahminen on veya on beş adım, amcanın peşinden ilerledim. Yavaş yavaş amcaya kızıyorum. 'Yahu bu adam daha hızlı yürüyemez mi? Yada bir kenara çekilemez mi?' Diye içimden homurdanıp duruyorum. Bir iki adım sonra yüzünde tuhaf bir ifadeyle amca durdu Ve bana dönüp; 'Evladım, kızıyorsan buyur geç, önden sen yürü.' dedi. Şaşırmıştım, bir an hiç bir şey söyleyemedim. Kimdi bu adam? Kızdığımı nereden anlamıştı? Şaşkınlığımı üzerimden atar atmaz; 'Kızdığımı nerden anladınız bey amca?' dedim. Adam gayet sakin, öne geçmemi beklerken, bu kez gülerek; 'Bir zamanlar bende gençtim evladım.' dedi. Utancımdan kıpkırmızı olmuştum, bir şok daha yaşıyordum. Zannımca bu amca boş birisi olamazdı. Gün görmüş, feleğin çemberinden geçmiş, bilge birine benziyordu. Bu amcadan öğreneceğim bir şeyler mutlaka vardı. Bütün ısrarlarına rağmen öne geçmedim ve yokuşu o önde ben arkada çıktık. Yokuş bitince de amcanın koluna girdim. O şekilde yaklaşık 1500 metre kol kola sohbet ederek yürüdük Yine haklı çıkmıştım. Amcada tecrübe çoktu. O kısa yolculukta ondan epey öğrendiklerim olmuştu. En önemlisi de aradan 30 yıla yakın bir zaman geçmesine rağmen Ben, o amcayı hiç unutamadım. Yaşadığım sürece de unutabileceğimi sanmıyorum... Yıllar geçtikçe yaşlı bilgenin, ne demek istediğini ve yaşayan her insanın aynı evrelerden geçmesinin kaçınılmaz olduğunu, şimdi daha iyi idrak edebiliyorum...

____________yorgunkalem...