Yeryüzü Ve Güneş'in Sevsa Öyküsü

Ne hikmet-i sabahtır ki Güneş göz olmuş amalaşan yeryüzüne.Ne hikmet-i sabahtır ki yeryüzü fidan vermiş,buğday vermiş Güneş'i sinesine çekince.Bak marifetlerime deyip Güneş'e yaranmak istercesine.Güneş'in tiryakisi olunca yeryüzü her bir zerresi eriyip gitmiş.Buhar olmuş sevgisi donatmış gökyüzünü.Terketmeye başlayınca Güneş yeryüzünü içerlemiş buna yeryüzü.Fırtınaya dönüşmüş öfkeleri.Yağmur olmuş gözyaşları hasretinden Güneş'e.Ağarmış saçları kar bürümüş örtüsünü.Ve işte böyle süregelmiş yeryüzü ve Güneş'in sevda öyküsü. Ben diyorum ki hani birbirimize kızsakta,öfkelensekte ,kimi zaman nefret ediyoruz sansakta aslında aynı gemide yol alan insanlar olarak hepimizin birbirine ihtiyacı var.Birbirimiz olmadan yapamıyoruz.Tıpkı Güneş ve yeryüzü gibi... Ve demek ki hayatta herşey olmalı; sevgi,alışkanlık,öfke,özlem.... Yeryüzü Güneş'i hep sevseydi hiç kızmasaydı,Güneş'te yeryüzüne özletmeseydi kendini Dünya yaşanılır olmaktan çıkardı öyle değil mi?