Affet Gözlerimi Sen (de) Açtım

Affet !

Gözlerimde şizofren ayrılıklar büyüyor

Depresif ağrılar gibi nereye saplansam yalnızlık

Ruhum çıkmazlarımdan kaçışlarıma inat

Avuçlarımda girdapları sarıyor

Affet !

İçimde bir zemheri yanıyor

Sen üşüyorsun...

Biliyorsun,

Kanı bozuk bu zamanın hasletine yenildin

Ve gittin

Bir soykırım başladı aşklarda

Bütün sevdaları dara çektim

Arsız kederler sarıldı dudaklarıma

Sustum hiçbirini sana söyleyemedim

Sadece özlemiştim !

Bu sebepten kendimi senin kurşunlarına dizdim

Ben alacakaranlık tümcelerin yedek sözcükleri değildim

Sere serpe feryatları aşktan yana devirdim

Sen sessizdin /

Affet

Azaları kesilmiş şiirlerde anamam adını !

Yokluğun kaç bin fersahında kalmışsa zamanın

O kadarım

Yalnızca o kadar anlatırım bakışlarını

Gözlerin yoksa

Lisanı bozuk satırlara mesken edemem o gençlik hülyamı

Yazamam affet !

Dilim tutuşur yanarım !

Dost olamam yokluğunla

Bağışla

Sağ avucumda mahremimken sağ elin

Dudaklarımda tütüyorken hala o körpe tenin

Unutamam seni affet

Ben sana gözlerinle kavuşurken

Adınla tövbelerime gün sayarken

Hala geçmişinde yaşarken

Affet !

Unutma ki; ben gözlerinin semalarında

Başlamıştım yaşamaya

Ölürsem eğer,bir gün batımı zamanında

Affet

Sen sadece kendini bağışla

(ar/af)