Ağlak Gözyaşları

pek uzakta değil

gözlerimin mecrasında su yolu

hemencecik yanımda

yanağımın nehir gürültülü kuşları

uyuyan sessizliğin sabahıyla aralıyorum

dudağımın deniz tuzlu masalını

yüzümü düşen ağaçların gövdesinde

açık pencere

gece,kendini benimle büyüyor

azaltarak kızarmış avuçlarını

dursa sesime

uzaktan koluma girer aynalar

ucunda ben

ucunda bahçe dolusu çeşminaz

sancı akşamların düş basamağıyla uyanır

hareli sözcüklerin güneş yelesi

ince sızının tohum sandıklarında kendiyle dalgın nâr çocuğu

bir uçurtmayla sayıklarım rüzgarı

karanlığın yeşil örgülü duvarını

pek uzakta değil

yurdunda ay’ın ninni ıslığı

hemencecik yanımda

kuşların dorukları sevdiği dağlar

çadırdan ateşlerle yanar duman grisi vakit

yanık fısıltıların hiçlik makamıyla

zaman örter uzağı

kan,tuz ve ateşte

zaman çoğaltarak yağar ırmağını

uçurumun ipini çeken orman atlarıyla mırıldanıyorum

iç içe geçerek birbirimizin

kumlara nal sesi döküyorum

bağrımda bulutların gece saltanatı

ışığı ince rüyaların nöbetinde sis

bir yarayla geceyi tutan yıldızlar çarpar ruhuma

yollara düşerim

ve hâlâ

çöl sessizliğe aydınlığı eyerlerim

...