Ağlama Sakin

Sözlerin el sallıyordu

Bir geminin güvertesinden

Gecenin yarısıydı gözlerin

Unutmuştu yürümeyi saatler

Uzak bir şehir ıslanıyordu sessizce

Nisandı

Ellerim üşüyordu

Oysa dün

Sevda bahçem de

İklimini unutmuş çiçekler büyüyordu

Renkleri gökkuşağı

Yorgun yüreğim de

Çocuklar koşturuyordu

Gülüşleri meraklı

Göğsümün çeperin de

Bir telaş ki sorma gitsin

Unutmuştum yalnızlığı

Fakat

Daha çok erkendi

Ansızın

Düştün aklımın kıyısından

Dışarıda yaklaşan baharın kokusu

Seni götürmeye geldi bak

Şimdi

İstediğin bir akşam yaşa

Benim içinden geçmediğim

Sokaklar büyüt düşün de

Sonra

Ağlama sakın

Sus

Benim gibi