Ah Be Kalbim

Ne oldu be kalbim?

Onu görünce yine sızlamaya başladın.

Hani unutmuştun,

vazgeçmiştin,

“Bitti,” demiştin.

“Asla daha umurumda olmaz,” diyordun.

Bu muydu kendine verdiğin söz?

Bu kadar kolay mı olacaktı affetmen?

Sevmedi o seni.

Görmedi, duymadı.

Senin sevgini istemedi, hiçe saydı.

Üzülmene, gözyaşına acımadı.

Daha tanımadan unuttu seni.

Sen neden sızlıyorsun?

Şimdi neden yakıyorsun canımı?

Ah be kalbim…

Ne oldu şimdi?

Unuttun mu onsuz geçen günleri?

Sana nasıl acı verdiğini?

Sen her gün kahrolurken,

onsuzlukla ölürken,

o başkasının kalbine hayat verdi.

Sen her gece unutmak için dua ederken Allah’a,

o çoktan unutmuştu seni.

Unutacaktın kalbim, söz vermiştin.

Artık sızlama, ne olur.

Acıtma canımı.

Her ne olursa olsun,

imkânsız o senin için.

Mutluluk yok onun yolunda.

Kıyamet de kopsa,

dünya yerle bir de olsa,

kaderinde yok o senin.

Ah be kalbim…

Yapma, ne olur.

Beynime hükmetme.

Sustur içindeki feryadı.

Yine en derinden yanacak canın.

Bu sefer olmaz, yüreğim.

Bu sefer toparlayamam seni.

Yok olup göçer gidersin bu dünyadan.

Biliyorum be kalbim…

Sevemedin ondan sonra kimseyi.

Yüreğinde tek bir mezar onun sevgisi.

Ölmüşken ona sevgin, bırak be yüreğim.

Tekrar diriltme içinde öleni.

Gözlerim, durun siz de ağlamayın.

Yeter artık onun için akıttığınız gözyaşları.

.

Vazgeç be kalbim, vazgeç.

Sevme artık o vefasızı Sevme…