Ah Bu Kahrolası Yalnızlığım

_dün gece sabaha dek

kendi sisini yaratan kör lambalarla

karabasanları ışıtan alacakaranlık

baş başa yürüdüler

ak geldiler kara döndüler

onu alıp bunu verdiler

ayak uçlarıyla bastıkları verimli topraklarda

sinsice gününü beklediler

beslenip serpildiler

kurt kapanında kaldım da seyrettim öylece umarsız

dolandı durdu sabaha dek etrafımda gölgeler

bak işte saat altıya beş var

birazdan gün doğacak

şafak sökecek

_çıkamadım bir türlü duvarlarından

başıma örülmüş bu mahpushanenin

avını kollayan sarman sessizliğinde

ayak seslerinin ritmini yüreğime verdiler

bir şeyleri koparıp ezdiler

aslında kaybettim bu savaşı daha çok eylül öncelerinden

puslu bir mayıs gecesinde bilmem nerede

sabaha dek baş başa yürüdüler

_gün doğacak şafak sökecek birazdan

elbet çekilecek çınarın uzayan filizleri

zulüm zindanlarından

bir de aydın türküsü tutturdum mu şimdi kendi kendime

anlatırım derdimi çanakkale / yemen türkülerinde

yeter bana kimseyle paylaşamadıklarım

en yücelerde gezen sarışın ruhum

ardımda bıraktıklarım

hele şöyle yiğitlenin

bir de efelenenin

gün ışığıyla aydınlansın yeter ki bu son gecem

elbet yağan bu yağmurlar

sizi de yıkar sakarya tepelerinden

_zihin haritamı aldım elime yeniden

yıllar öncesinde bıraktığım yerden

sıcak bir ağustos sabahında yine kendimle kaldım

buraya kadar ah bu kahrolası yalnızlığım

söyle nerede benden aldıkların

eşreflerim / pusatlarım / uğurlarım

ıslak duvarların bıraktığı rutubette mi kaldılar

erdemsiz / karanlık / kalabalık dayıları

bir masanın başını tutmak sevdasına daldılar

ey kader ne diyeyim

islerde çürümüş kör bir çuvalla

bak yine yağılar etrafımı sardılar

_yeter bu yalvaç sabrım

haykır be çelebim

bu haykırışlardadır umutlarım

söğüdün güneşinde uzansın kayı uzak asyadan

özgürlüğümdür bu haykırışların