Ah Sevgili...

Ah sevgili, ne hale koydun beni!

Tatlı bir esintidir akşamın yorgun saatlerinde esip gelen.

Ne bir eksilme, nede bir değişiklik vardır gelen sevda kokusunda.

Okşayıp geçerken esinti bedenimden ruhumu alıp gider; kimsesiz bebeklerin yanağındaki masum tebessüme.

Bazen sahipsiz bir gülüş, bazende hıçkırıklı bir ağlama olarak görünür.

Ne sevda hak eder bunu,

Ne sevgili,

Ne de sevdalı!

Ama hep yasanır nedensiz.

Düşen her yaprakta tükenmiş bir sevda, tükenen her sevdada yeşeren bir tohum olur aşk.

Ahmet TOPAL

2007