Akmayan Yalnızlık Şiirleri

akdeniz sabahları düğümleniyor boğazımda

yatağımdan hemen doğrulunca görecekmiş gibiyim

saçlarının hasretimi bunaltışını...

ilk eylülümü anımsamıyorum

ikincisini üçüncüsünü dördüncüsünü de

son eylülüm sensiz...

yaşlı bir ağacın toprak tutkusu sanki bu

sesine en yakın yerde durma isteğim

uzun uzun bakmaya cesaretim yokken yüzüne...

hep uykularımda konuşuyorsun ağlamalarımla

bir kezcik de yanımdayken konuş

uzak bir güne gülerek uyanmayı öğret umuduma...

eski sokağımdayken bilmiyordum karşılaşacağımızı

eski sokağımda yürümek zamanı kandırmak gibiydi

karşılaştık birgün...eski sokağım hâlâ eski...

annemli babamlı yıllarda da sensizdim

serçeler benden olgun böcekler daha sessiz

şimdiyse değişen ben değilim sensizliğim...

kış nasıl gelirdi kapımıza

sandıklar açılır yerler serilirdi

düş kurmaya hazırlanırdım yorgun sularda...

herşey olağan akışındaydı

karşı balkonda yine hasta adam yaz yanık tenli

akmayan bir yalnızlıktı ömürlerimizde...