Akşamın Kızıllığı

Güneşin altın saçlarında

uyandığım bir sabah

seni özledim sessizce öylesine

usul usul değil, ansızın unutulmuş gibi

belki ;

damarlardaki kan nasıl yürüyorsa

parmak uçlarına öylesine özledim

ışık saçarak

oracıkta duran eski bir tapınak gibisin

pastoral manzara olduğunu söylediler

düşsel ovalara gün ışığının düşüşünde

antika sütunlar ve mezar taşları içinde

kaybolan yitik düşlerim gibi

özledim kır çiçeklerinin ıssızlığını

ah çeken bir kumrunun sesini, özledim

özledim, seni ilkbaharda

loş filizlenen çimenlerin fısıltısı gibi

oysaki ;

öylesine duruyorsun orada

nostaljik ve melankolik histeri şeklinde

bayram yerinde bir idam sehpası gibi

ve her kızıl vaktiyle

yeniden gülerken idam sehpasına

geçmişin acılarını hissederken

bir çığlık değiştiriyor zamanı vakitsiz

sanki ;

çarmıhımı taşıyorum sırtımda

sessizlik ve ardından geleceklerin

silüetleri düşmüş gecenin yüzüne

kemanlar ağlıyor sokaklarda

öyle candan öyle yürekten ki

anlamsız bir tutkuyla özlüyorum

karanlığımı aydınlatan gözlerini

ve aklımda hep kalmalısın

bir eylül yağmuru sonrası

doğan güneş gibi

hep ;

aklımda kalmalısın

yağlı urgan boynuma takıldığı zaman

melodilerin ritminde nefesim buharlaşırken

gökyüzünü saran gümüş martılar gibi...

Suskun //