Alıştım

solgun yaprakların arasından kayboluyorum

yavaş yavaş

sana açtığım,şu gıcırdayan kapının

arkasında yokum artık

süpürülüyorum,tüm olgunluğum ve yorgunluğumla

çatımdaki kırık kiremitleri

doldur boş varillere

sanırım miladım doldu

hercai gönlünde

topla ne kadar pılım pırtım varsa

ve tüm anılarımla beni koy valizlere

ne kadar sığabilirsem

o kadar varım say

ben gitmeyi de bilirim asaletimle

lakin sakın dönüp bakma savrulurken,son ahvalime

çok üzgünüm

hakkını veremedin

sana bahşettiğim aşkın

canın sağolsun sevgilim

nasıl olsa alıştım ben

defalarca sensiz ölüme.