Annemden Mektup Değil Emanet Getirdim Sana

Gözlerim seçemezdi hiç bir şeyi,

bildiğim bir koku var Cennet gibi,

Ondan başkası incitirdi beni,

Görmeyince ağlardım incitmek için gözlerimi.

Korkardım her şeyden

Meleğim bırakınca ellerinden

Kıyamet kopmuşcasına yüreğimden

Ağlardım geri gelip tutsun diye ellerimden.

Sevdiğime gülüşler beslerdim,

Gözlerinde gülüş; mutluluk benim,

Çırpınıp durur minik yüreğim,

Hep bebek kalıp büyümemek istedim.

Yıllar geçip gitti avuçlarımdan

Ben düştüm meleğimin kucağından

Bir gün uçup gideceğim babaocağımdan

Öyle bir kucak aç ki hasret geçmesin kollarından.

Yalanlara uğramadı; uğramaz senden sonra

Bu son intihar yeniden doğmak uğruna

Gözlerimi kapatıp düştüm yollarına

Öyle bir al ki ağlamasın gelecek yarınlarına.

Gözünden sakınır, bağırır, çağırırdı,

Çocuktu yüreğim yüzüm de asılırdı,

Kıyamaz da ardından hemen sarılırdı,

Öyle bir sar ki dünler yetim kalmasın.

Ucu yanık mektup getirmek isterdim sana

İçinde yılların özlemi iyi bak her satırına

Belki yetinmezsin kendinden kalanlarına

Bir mektup değil bir emanet getirdim sana.