Arabesk Kaos

sankili bir son kabustu

kuşkularımda

bulanık

med cezirli gözbebeklerindeki...

arta kalanlarımızı paylaştık hep

zamansızdık

hiçbir öykümüz grileşmedi ağrılarımızda

aslında vazgeçilebilir değildik

kendimizden vaz geçtik...

ıslak yaseminler hazırlanırken

kirpiklerine buluşmalarımızın

herhangi bir bulvarın toz dumanında

saçları ağaran her güz kederinin

sessiz müdavimleriydik

her ayrılığımız bir ilk ayrılık gibi..

"bizdik her sonun kaderi

işlek duraklara üşengeç

arabesk kaoslara uğrak

iki kendini bilmez çocuk"

bu yaz

yaz güneşiyle kurudu gözyaşlarım

yakacak yürek hazırladımdı sanki

varoşları is kokulu

parçalanmış yalnızlıklarıma...

şimdiyse içime akıtıyorum

gözlerimdeki sensizlik zehrini

yüreğim üşüyor

susuyorum

acıyorum zamana

hiçbir anımdan iş çıkmıyor azraile

ölümüm de kalıyor sana...

zaman küçük ayrıntı

hayat arta kalanımız

sonsuzluk çöplüğünde

birlikte ve yalnızız işte...