A'râf

Bembeyaz kireçtaşından devâsa falezler

Sanki bıçakla peynir gibi kesilmişler

Devamı taşlı ve yapayalnız bir kumsal

Biraz daha gerisinde otlar bitmişler

Sisler aralandıkça beliren karaltılar

Ne hayâller saklar, ne fısıltılar

Ev çehresine bürünmüş bir silüettir

Yaklaştıkça uzaklaşan yaşantılar

Koyu kırmızı kiremitten çatısı

İki oluklu isle kaplı bacası

Beline kadar pijamasını çekmiş çocuk gibi

Taşlardan örülü duvarın yarısı

Pervazların rengini göremiyorum

Açık camlardan rüzgârla giriyorum

Belli belirsiz bir küf kokusu,

Biraz da ekmek kokusu alıyorum

Odalar, koridorlar, kuytular

Her yere baktım, her yerde adımlar

Ama bu izler benim değil, sesim yok

Hayâlim hapis, ben ile dolu aynalar

Deniz kokusuyla sarhoş martılar

Bazen kapanır güneş, bazen parıldar

Mevsimsiz günlerle doludur seneler

İlâhî duvarlara çıkar yollar

Burası benim A'râf'ım, zindanım

Hiç terkedemediğim yalnızlığım

Telâfisiz pişmanlıklardan parmaklıklar,

Cezası kesilen tüm günahlarım