Artık Gözlerimi Kapat

eğreti gülüşümün,yanık teninde

flu bir karanlık gizlenir

bastırılmış duygularımın mapusluğunda

kıstırılmış yalnızlığıma

varlığın bir ışıktı

bir gün ansızın

göğsümün ortasına yerleşen bir korkuyla

ruhumu çürütüp çıktı

ve o an

yüzüm düştü

yüreğim üşüdü

ay ışığının perdesi çekilirken hüzünlerime

gecelerim hasretinle demlenir

kısrak bir at gibi koşan

kıvrak ayaklarım

şimdi peşinden hep vedalara yetişir

gözlerimin baraj kapısını bir açsam

t/aşar bu edepsiz şehir,ummanlara

öper soğuk rüzgar alnımdan,

güneş batıp,kaybolunca gökyüzünde

belirir bir kızıl gölge yer/yüzünde

elllerimden k/ayıp, gider zaman

gün,çoktan dönmüştür yüzünü geceye

birbirine karışır,mavi ve kahverengi

bozuk bir plak gibidir artık tabiatın ahengi

yorar beni bir içimlik tat

ve yazılır bir hikaye daha,gün batımında

bürünür şehir bir buruk vedaya

yar!

artık gözlerimi kapat