Artik Korkmuyorum

Ne olurdu sanki eline bir demet kır çiçekleri alıp

Dilenci masumiyeti ile gelseydin sabah kapıma

Kartal bakışlarının yerini alsaydı da gülücükler

Yanımda olsaydın başını okşadığım kedim gibi

Düşmeseydin keşke hayatın kırık dökük yollarına

Gitmeseydin parkeleri dağılmış bozuk kaldırımlardan

Hep yaşamak uğruna verilen bitmez çileleri unutup

Ödün vermeseydin keşke bir gecelik aşklar hatırına

Yüreğimi bir gece yarısı paçavraya çevirip attın sen

Uçuşan martıların doyumsuz koca kursaklarına

Oysaki ben boğazın serin ve coşkulu akan suyunda

Kendini zamana bırakmış motorsuz kayık gibiydim

Deli esen her fırtınada parçalanan kağıt misâliydim

Kullanıldıktan sonra atılan beş para etmez değerde

Gideceği yönünü şaşıran sonbahar yaprağı zarifliğinde

Ezilmeye hazır,solmuş ve kırılgandım senin yanında

Sana sevgim sanki kaynağından fışkıran nehir gibi

İncileri deltalara ulaştığında soğuk ve sert akıyordu

Bulutun üstünde zirvesi gözükmeyen bir dağ misâli

Ulaşılması zorlu,erişince huzur veren enginlikteydi

Beni korkutmuyordu artık uçurumların yüksekliği

Korkmuyordum gecenin tiz sesli çığlıklarından

Dar ve soğuk mezarda yastıksız taşlarda yatmaktan

Korkmuyordum ölümün bana vereceği acılardan