Aşk Masal Değil

Yokluğun ağır geldi

Taşıyamadım..

Bin yıl geçti aradan

Ne yüzümde bir sevinç

Ne dizlerimde derman..

Ne de dizelerimde

Bir tek güleç sözcüğüm olmadı

Sen yanımda olmayınca

Yazamadım..

Yokluğun ağır geldi

Kimselere kızamadım...

Akşamın karanlığı çökünce..

Kapandı yüreğimdeki bütün perdeler.

Hani dostlarım,

Dost bildiklerim,

Hani nerdeler?

Senden başka kimsem yokmuş meğer...

Meğer

Sen varsan..

Gönül bahçemde

Çiçekler açarmış,

Rengarenk kelebekler uçarmış...

Sen benden gitmiştin

Sen yoktun ya..

Yalnızlığımı yorgan yapıp

Uyudum geceleri..

Ellerin yoktu ya..

Ellerimle dokunamadım ya tenine..

İşte o zamanlarda

Çok üşüdüm.

Gün oldu ..

Soğuk, kara gecelerde

Seni yıldız yaptım,

Aydınlandım.

Kimi zaman..

Korku dolu düşlerimden

Sessizce uyandım.

Usul usul ağladım.

Yokluğunda

Bir kez daha anladım ki :

Aşk buymuş

Acı biber yemiş gibi..

Kor ateşlere düşmüş gibi

Küçük çocuklar gibi :

Her şeye gülmüş,

Ya da elinden oyuncağı alınmış

Herkeze küsmüş gibi..

Dizleri kanayıp,

Ağlamış,

Sokaklarda düşmüş gibi...

Aşk buymuş..

Mertçe,

Hasretle,

Özlemle,

Yalansız dolansız,

Yürek dolusu,

Tüm kara renklere inat

Bembeyaz sevmekmiş.

Aşk buymuş..

Gerisi fasa fiso !

Gerisi bir oyunmuş..

Aşk buymuş..

Aşk,

Bir varmış,

Bir yokmuş...

Sen

Benden gittikten sonra

Bir kez daha anladım :

Aşk..

Masal değil,

Aşk..

Varmış...