Aşk Yemini

mevsim rüzgarlarının sürüklediği

sancılı baharların

düş kırıklarıydı

saçlarıma düşen,aşk yaprağı

biraz şımarık

biraz sararık

bir yanı çocuktu hiç büyümeyen

hala masallara inanan

bir yanı sevimli bir bunak

buruştuğunu,sarardığını hatırlamayan

gözümün ucundaki tek çizgiydi gördüğüm

o yeşil gözlerin

ve ben içinde eriyen bir ateştim

bir gün küllerimin bedel olarak

savrulacağını bile bile

bir lahza olsun

başka bir çizgiye sapmadım

ve ödenecek hiç bir bedelden korkmadım

şayet sen,bir gün şaşırıp ta

saptıysan gönül çizginden

işte o zaman bu aşk çürür

ve sanma ki,bu aşk sadakatsiz yürür

şimdi karar ver,ey sevgili!

ya el vurursun,kutsal kitabın üzerine,yemin edersin

ya da,sevmeyi bilmeyen o yaramaz kalbini,terbiye edersin

çünkü bu öyle bir yemindir ki

tutamadığın taktirde,aşk çarpar

ve sakat bırakır,sürünürsün ilelebet

lakin sözünü tutarsan

yüzünde güller açar

ebediyen şakır,gönül kafesindeki muhabbet

şimdi bir elini,kutsal kitaba götür

diğer elini kalbine

ve kulak ver istersen

vicdanın sesine...