Aşk'ın Terk Edilmiş Hali "Kent Sayıklamaları"

Şimdi boş koridorlarda yankılanan sesimi sana benzetiyorum ,

Kırgın şarkılardan bir düş çalıyorum ,

Ve sen gitmek için beni dinlemiyorsun...

Suskunluğumdan düşen aşkın adından daha kirli ne olabilirdi dudaklarımda ,

Ben ki ,

Hep sana susan ,

Sustukça apansız bir diş ağrısına benzeyen bir acıdan kıvrandım hep...

Belki de bu yüzdendi gözlerinin uçurumlarından düşüşlerim...

Oysa sana hep ,

Ayağım takıldı derdim kirpiklerine...

Kimse çocukluğumdan düşler çalıp beni terk etmemişti ,

Ama sana kızabilecek kadar büyümedim ...

Sana sorulabilecek sorular anlamsızlığa bürünüyor ,

Ve ben konuştukça sana , üşüyorum...

Seni keşkesi kayıp bir cümlede yitirdim ,

O yüzden bu anlamsız iç çekişlerim...

Belki bir kentten sarkan çocuğa benzettim seni ,

Oysa parmaklarından düşen acılarından tanımalıydım...

Kendimi mat bir yeşile boyanmış kentlerde unutmayalı çok oldu ,

Ki , sana yazılabilecek her şeyi yazmayı aklımdan bile geçiriyordum...

Gitmek senin için en kolayıydı ,

Ama ben en zor olanı yaptım ,

Bir mendil vedasında kaldım...

Ne zaman gözlerinden kendime bir yol çizsem ,

Sen hep gitmek için hazırlanırdın..

Kent gözlü çocuklar geçiyor düşlerimden durmadan ,

Ceplerimde bıraktığın ellerinden tutunuyorum hayata ,

Oysa sen bilmiyorsun , kaç hayattan düştüm ben ,

Yine de ellerin kadar sıcak bir yalan yok...

Ben en çok ,

Elma şekerinin kırmızılığına inanmandan başlıyordum ,

Seni sevmeye ,

Ki biliyordum ,

Kimse İstanbul kadar büyük sevmedi seni ;

O yüzden yüreğimden aşkı firar sözler ,

Seni şımarttı hep...

Ayrılığa yaktığın sigarandan ,

Nikotin kokulu bir hüzün bulaştı yalnızlığıma ,

Oysa bana değil ,

İstanbul'a bir aşk daha borçlusun demiştim ,

Giderken...

Çünkü ben senin için çoğul yalnızlıklardan geçtim...

Kendi intiharını terk eden bir şairin sözleri ,

Bu kentte bir anlam taşımıyor ,

Yine de ölmeyi beceremem biliyorsun...

Kendi yalnızlığına değil ,

Yüreğinden giden bana kesilmiş bir biletti ,

Gidişim...

Bilmiyorsun ki ,

Gözlerimde unuttun kendini ,

Nikotin kokulu kâbuslardan her uyanışımda ,

Aklımdasın ,

Ama ,

Ayrılığa haksızlık olur artık seni sevmek...

Hata cümlede değil elbette...

Ya ben öznesinden kendime bir aşk ürettim ,

Ya da sen yüklemsizliğe büründün gözlerimde... 

'Gri' / Sensizlik, sonsuzluk...