Aşkırım

Dünyanın tepesinde seslenmek, yanık bir dilin kıyısında titreyerek sana.

Unuttum, unutturdular!

Bir çığ dökümü akşamında,

Bir çıkmaz sokak sapağında,

Bir intihar girişimi sırasında,

Kamburum fidan verene kadar ağladım,

Fırladı yuvasından gözbebeğim

Yağmalarken kalbimi, yobazların sarhoş tekmeleri

Şehit düştüm, parçalandım, bir çığlık galeyanında.

Rengini unuttum, unutturdular!

Gece olamazdın, o saatlerde efkâr tükürür dilim, damağım.

Saklanır kendinden, gölgesi bile yoktur

Varlığı ucuz bir sigara, çekilir şafak doğumlarına kadar.

Gün olamazdın, tefecilerin haciz yollattığı bir iskemle günlerim

Dizleri gideceği yollarla göbek bağı kesilmiş cenin

Kolları sevgilisine sarılacakken coplanmış bir isyancı.

Göğsünde armada gibi koskoca yara,

Sırtına kadar günaha zimmetli.

Varlığını unuttum, unutturdular!

Yontuldu yüreğim ötesinden berisinden,

Kirli çaputlarla ışığı bağlandı,

Kanı kesildi, cehenneme geçmiş dönem borçlarından

Kiremit örüldü ağzının tavanından başlayıp, yerin solucanlı yüzüne

Darbe indirildi kuzum,

Sana bağlı,

Sana sadık,

Sana köle organlarımın her bir yanına.

Şimdi sevgilim diyorum anarken gidişini,

Bu alışkanlık,

Ölmek gibi

Yaşamak gibi

Nefes almak gibi

Kahrolmak gibi

Zira;

Dudaklarım dudaklarını yolda görse tanımaz!