Asla Yalnız Yürümeyeceksin 4

‘'kum tanelerinin üzerinde yürürken nazlı nazlı

ömrünü kul eylediği memleketten, geçti bir beyaz atlı''

son bir kez baktı duvarlara

özgürlüğün eşiğine vardı ayakları

bir adım sonra memleket hasreti

yıkacaktı bu zalim duvarları

kollarını açtı sevdiceğim

karşıya baktım bir gelen var mı diye

bir hayal kuruyordu belli ki

kapattı kollarını tekrar sarılırcasına gerisin geriye

onun en çok bu halini seviyorum

mutluluğa varan kıyılarından

okşarcasına geçen ellerini

masmavi bulutlardan süzülen

masalımsı gözlerini

bandırmayı yürüten yüreğinden

utkusunda akıp giden memleketini

-işte orada bak geliyor

dedi şuursuzca

kim dedim

-hani o saçlarını en hafif rüzgârlarla taradığım

-ellerini ileriye savurduğum

-gözlerine ışık verdiğim

-sesine ses olduğum

-hani gülümsediğinde

-bütün gelincikleri yanaklarına verdiğim

adamım

bir çığlık daha attı

-çocuklar üşüştüler etrafına koş

ben dedim

sıramı bekleyeyim

sonra türküler söylenmeye başladı

belli ki, tavrından anladığım

etrafında çember olan çocuklarla beraber

özgürlüğün halayını çekmeye başlamıştı adamım

sevdiceğimin yanaklarında bir masum güzellik

o da benim gibi seyre dalmıştı

paşalar geçti önünden sonra

ve aydınlar,

o, asil duruşuyla selamladı herkesi

ben saygıyla başımı öne eğdim

gururumu,

onurumu akıttım önlerine

dayanamadım özgürlüğün ihtişamına velhasıl

geçip kendimden

dokundu ilmek ilmek yeryüzüm

halı gibi önlerine serildim

Mustafa Kemal'in şanlı yürüyüşüydü bu

böylesi bir şahsiyet

anca böylesi adamlarda karakter bulurdu

eline dokunduğu her insana hayat verir

hayat bulduğundaysa her yerinde ülkem

ve sevdiceğim işte o zaman huzurla uyurdu

her kes gittikten sonra

sokuldum yanına

eğildim önünde

ellerimi uzattım ellerine

kırmadı beni sevdiceğim

dansa başladık

bütün şehirlerini,köylerini dolaşarak memleketimizin

şarkılar söyledik

yoruluncaya kadar

çocuklar eteklerinde

ırmaktı,

nehirdi,denizdi

öylece aktılar eteklerinden

gökyüzü şen kahkahalarıyla dile geldi

kuşlar süzüldüler

cennet misali yüreğinden

uyudu sonra sevdiceğim

benimse uyku tutmadı gözlerim

seyrettim güzelliğini

beyaz atlı bir prens

kavuşuyordu, gelinine düşünde

nazlı kızın demir tutan elleri

gelinciklerini topluyordu şimdi atasının

böylesi mutlu bir sonu izlemek varken

sırası mıydı şimdi uyumanın...