Aslında Neye Açım?

Ellerim uzanamıyor özüne

toprağım şekillenmiyor

katresinde gözlerinin

dökülüyor gecelerim

ruhunda bulutlanıyor

ve elem kuşanıyor hayallerim

özlemek ve için için susmak

tek çırpıda yuvasından düşen bir kuş

ağırlığına dayanamayıp

ötemeden yem olmak geleceğine

ne zordur gözleri tutsak

resim yapmaya çalışmak...

bilir misin

kaç kez ilmeklerine düğümledim hıçkırıklarımı

adı sen yazılı bir kilimin

aşkın dokunmaya çalışan

dokunaklı noktasında

buldum kendimi ansızın

boynu bükük mahkumlar misali

beyazlar içinde teslim oldu duygular

kim verdi infazı bilmiyorum

seni hissetmek de bir düştü

düştü sehpasından maktulü belirsiz

donarak kaldı bedeni garipçe

serin rüzgarlar eserdi her gece

gün batımlarımda meltem taşırdı

aşk mahkumu sanıklara

aç dolaşmak ve dilenmek öylesine

gizli yapmak hem de bunu

yalvarmak umut için...

elimi açtım

gerçekten açtım

sahibine açtım ellerimi sonra

açıkta olmadığımı anladım

aslında neye açtım?

...