Atalarimdan Kalan Miras

Ufuk yine karanlıktı o gece

Çıkmıyordu dilden tek hece

Önce gökyüzünden ışık sızdı bozkıra

Sonra havaya yükselen güneş vardı

Sonra Mehmet çıktı topraktan

Titredi dizler inleyen namelerle

Göğsünde yara ama yüzünde gülümseme

Dizini bir vuruşu var toprağa birde çekişi

Aldım nefesi verdim nefesine

Sonra kükredi dağlara ben şahidim

Şimdi titreyen iki çift bacak var

Titriyor bak ruhsuzlar

Ruhundaki ezikliği hissediyorlar

Zalimlik değil söz ettiğim yüreklilik

Namerdin yakasındaki el bahsettiğim

Savaşta çarpışan savaş bitince su veren el

Yağmurda şemsiye tutan kendi ıslanırken

O el bollukları karnı açken yapan el

Yüreği sızılarken sızılamasın diye veren el

O el ki mirastır Mehmede atasında kalan...