Ayak İzlerinde Ölmek

Yaraları kabuk tutmaz bir aşkın

Kan damlalarından yazıyorum,destanını

İçinde;

Sen varsın

ben,

Yokluğum.

Gecenin mülteci saatlerinde

Gözlerim üşüyor

Masamda;

Defnettiğin geleceğimin kalem izleri

Yazıyorum

Alnıma kazıdığın

Müebbet sevdamın günlüklerini...

Oysa bir gülüşün devirecekti

Gölgemde gizlenen sonbaharları

karanlıklarıma

Güneşim olacaktı

gözlerin.

Bir tas çorbama

Sözlerin tuz olacaktı,

soframa gül

Çektin ya gözlerini ömrümün üzerinden

şimdi içtiğim su zehir

Sensiz alınan nefese ölüm denir

Sen benim destanımsın

Sana adanmış ölü bir hayatın

Dudak izlerinden sesleniyorum

... duyuyor musun...?

çevir yüzünü

arkanda bıraktığın enkaza

Kan kusmuş bir karanlığın

Senin için ağlayan gözlerini göreceksin

Yar göğsünü mateme bulanmış gecenin

kabuk tutmaz yaralarında

Adına yeşermiş bir gülde

Ömür geçireceksin.

şimdi ben...

hangi şehrin hangi sokağında

ismini unutayım

hangi iklimin kucağına

gözlerini bırakayım.

sakın

sakın durma

git ardına bakmadan

Ben,

bıraktığın ayak izlerinde

Ölmeye de razıyım