Ayın Hüzünlü Yüzü

Evveliyatı düşünmeden kara kalem

Bir portreydi sevdam,

Son sözü olmayan hikayelerin

Ana fikrinde kuş olup uçmak gibi…

Kabardı mı denizlerim

Sahile vurdukça deniz kızları

Titrek bir mum alevinde üşüyorum,

Üstüme yıldızlardan bir gece kuşandım

Seni sayıklıyorum...

Hafif bir meltemdi kokun

Sundurmalarda krizantem çiçekleri,

Sövüyorum geceye

Sensizlik başıma vurmuş

Kayan bir meteor taşı,

Sen de dilek tuttun mu?

Sorular bir bir eriyor dalgaların köpüklerinde,

Biraz sen oluyorum

Kumlara karışmış saçlarımda

Seni arıyorum fütursuzca

Bir yengece münferit sorular sorarken buluyorum

Kaybettiğim kendimi,

Sen hiç çaresiz hissettin mi?

Ne kadar çaresizsem

O kadar özgür olabilir miydim?

Aklım tutulmuş

Ayın hüzünlü yüzüne,

Belki de kraterleri kadar gebeyim

Doğacak güne...