Ayrılıkla Kaplı

sakallarımda uzak dağ korkuları

bu ürperiş hayra alamet değil be usta

sonumuzun sırrına erdik de bir tas suda

yarin ırağında baş edemedik

bir tuz taneciğiyle...

gözlerimin kefen beziydi o gece

damları güvercinli kentte yokluğun

göğe bakınca kanıyor anılarda bile

en çok yokluğun anlıyor beni

böyle için için kanadığına göre

içimde...

çıplak gövdeli ağaçlarda bölünüyor uykum

yağmuru ağır güneşi ağır rüzgarı ağır kabuslarda

bütün dünleri ayrılıkla kaplı bir hüzünde

uyumadan ölmeliyim...