Bana Sen Kala / Sana Ben Kala

/ biliyorum

güneşe asmalıydım gözlerimi

ki

görünmemeliydi

sessizce gürleyen yağmurun ayak izleri

yokluğunun kokusu tütmesin diye burnumda

yanaşmamalıydım

benden köşe bucak kaçan kırmızı karanfillere

hovarda bir derenin denize karıştığı yerde

kelebek ninnisine aldanıp

mor begonvillerin alaca gölgesinde serinletmeliydim yüreğimi

aldırmaksızın hiçbir şeye

dolunayda yolunu şaşıran

sersem iri kırmızı karıncaları izlemeliydim hep

ya da ıssız bir gölün yamacındaki koca ağacın

yaraları kabuk bağlamış kırık dalına tünemeliydim

ve aç

ve susuz kalmalıydım gecelerce

kızıl taylar dört nala koşmalıydı altımdan kükreyerek

tir tir titreyip sallanmalıydım

acılarını katık yapan yarasaların korkusundan

ıssız bir çölün tam ortasına çadır kurmalıydım belki de

kum fırtınasıyla tanışıp boğuşurken unutmalıydım adını

gözlerini silmeliydim artık yolumdan

sevmemeliydim seni

değil mi ? /

kolay mı sanıyorsun sen !

başımda dört dönen şımarık serçenin

kınalı kanadında taşıdığı ıhlamur kokusu gibisin

içime doluyorsun her nefeste

o solgun deniz fenerinin ışıkları

bir yanıp bir sönüyor kıyılarımda

iskelenden ayrıldığım yalanına kanma hiç

pupamdaki halatın ucu yüreğinde düğümlü

yine de sen

bana sevdiğini söyleme sakın

bakarsın inanasım gelir

dile dökme yiğitliğini gösteremeyip

gözlerinle söylediklerini de

mum çiçeğinin dibine göm

belki yeşerirler orada

hem

kolaysa eğer

süpür öyleyse gözlerini üzerimden

baktığım her yerde dokunmasın

yüzümün kurumuş yapraklarına

çık git gecelerimin ayışığına saplanmış bağrından

avuçlarıma yapıştırdığın elinin sıcaklığını da

sakın bırakma bana

kokladıkça sensizliğe dayanasım gelir

yokluğunda üşürken bakamam ben

hıçkırıklarını söken papatyalara

...

şimdi

dağınık baharların nazlı yağmurları ıslatıyor yüzümü

eğreti sokak ışıklarından ödünç bir beste yapıyor dilim

ipini koparan yüreğim yanık bir kaval üflüyor karanlığın ucuna

kuytu bir çınarın gölgesini nasıl da özledim oysa

hiç tükenmeyecek sandığım masalın

nakaratları sesleniyor arkamdan

dayan diyor dayanabildiğince

bana sen kala

boğazımda düğümleniyor kuzey esintileri

deniz yeşili karışmışken gecenin kara beline

ağzı kapalı iki yıldız düşüyor kımıldayan suyun yüzüne

sen ve ben

bir sağa bir sola

hem de salına salına

yosun tutmuş bir şamandıranın kapısını çalıyor hırçın dalgalar

minik bir gülücük boy veriyor pembe serpintilerin arasından

sessiz çığlıklar uçuşuyor havada

ellerimizin içinde filizlenirken umut

tanıklığa soyunuyor ayışığı

içimde bir sızı ki

öykünemiyorum

kırılıyor içimdeki düş kulesinin yelkovanları

dolup dolup taşıyorum kendime

bana sen kala

avuçlarımda can çekişiyor tutanaklara geçirdiğim zaman

martılar horlarken derin uykuda

ben köpürüyorum alabildiğine

küpeşteyi tırmalıyor tırnaklarım

masal mı bu

öyle bir uçurum ki gözlerin

dayanamıyorum

onca ışıkta bile gömülüyorum yine karanlığına

direniyorum gezi parkında

Hayyam'la kesişiyor yolum

Say ki ben de suç işliyorum inadına

durdukça dolaşıyor

karıştıkça bulanıyorum

düşüyor var olan tüm katsayılarım

umutlarımı toplayıp çarparken

umarsızlıklarıma bölünüyorum

eksiliyorum gitgide

hem çok açım hem karnım tok

bir varım sanki bir yok

gölge çok ipucu yok

düşe kalka karanlığı öpüyorum yanaklarından

kalabalığın karmaşasında yitiriyorum izimi

üstelik tam da

beni sen geçe

sana ben kala

06 / 2013 SIĞACIK

Not:

Dizelerime yürek sesi olan değerli arkadaşım Semiha EFE Hanımefendi ' ye içtenlikle teşekkür ederim . Sağlıkla , mutlulukla ve sevgiyle kalması dileklerimle...